“فقط یک گناه وجود دارد والسلام. آن هم دزدی‌ست. هر گناه دیگری هم نوعی دزدی است. می‌فهمی چی می‌گویم؟ … اگر مردی را بکشی، یک زندگی را می‌دزدی. حق زنش را از داشتن شوهر می‌دزدی، حق بچه‌هایش را از داشتن پدر می‌دزدی. وقتی دروغ می‌گویی، حق کسی را از دانستن حقیقت می‌دزدی. وقتی تقلب می‌کنی، حق را از انصاف می‌دزدی. می‌فهمی؟” هیچ کاری پست‌تر از دزدی نیست….”

بادبادک‌باز، نویسنده: خالد حسینی، ترجمه: زیبا گنجی، پریسا سلیمان‌زاده

پ.ن. فکر نمی‌کردم بعد از مدت‌های مدیدی که رمان 400 صفحه‌ای نخونده بودم، این‌طوری مشتاق خوندن صفحات یک کتاب بشم…. هر صفحه رو که می‌خونم، دوست دارم ببینم بعدش چی می‌شه… تا اینجا که واقعاً‌ از این کتاب لذت بردم.

خدا بر زمین می‌آید،

همان‌گونه که موسیقی ِ موتسارت به آسمان می‌رود.

اما افسوس که ما

نه چشمی برای دیدن داریم

و نه گوشی برای شنیدن…

کریستیان بوبن

دلقک

می‌دانم!

و به صداقت ِ چشمان ِ خویش اگر اعتماد می‌داشتم

دیری از این پیش دانسته بودم

که آنچه در پاکی ِ آسمان نقش بسته است

به جز تصویر ِ دوردست ِ من نیست.

ا.شاملو

دوستی برای آدم‌ها حکم نور برای گل‌هاست.

دوستان واقعی بیشتر از ورزش‌های مناسب و غذای سالم می‌توانند به زندگی نشاط و شادابی ببخشند.

یک دوست، جهانی را برای ما مجسم می‌کند، جهانی که احتمالاً پیش از رسیدنش وجود نداشته و تنها با این ملاقات است که آن دنیای نو ظهور می‌یابد.

پ.ن. (1) این چند جمله‌ی بالا رو از کتابی نوشتم که امروز از دوست عزیزم هدیه گرفتم : “پنجره‌ای رو به دوستی“

پ.ن. (2) امروز سالروز دوستی من با شیرین خانم گل بود….یکی از بهترین و مهربون‌ترین دوستانم.

پ.ن. (3) تقدیم به شیرین:

*کار شیرین به جهان شور برانگیختن است…

*بیستون هر چه شنید از دهن باد شنید … عشق شیرین تر از آن است که فرهاد شنید

*شیرین لب و شیرین خط و شیرین گفتار … آن کیست که با این همه فرهاد تو نیست؟!

*ز دستم بر نمی خیزد که یک دم بی تو بنشینم
بجز رویت نمی خواهم که روی دیگری بینم
من اول روز دانستم که با شیرین در افتادن
که چون فرهاد باید شست دست از جان شیرینم

یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت…

پ.ن. در آغوش بگیریم کسانی را که دوست‌شان داریم. بزودی از آنان، جز نامی و دلی بر باد رفته، چیزی بر جای نخواهد ماند…

یه خونه با سقف شیروونی آبی کنار یه دریای آبی + یه باغچه‌ی پر گل و گیاه + یه قایق پارویی کوچیک + یه جنگل سبز پشت سر یه راه آبی پیش رو + یه ساحل شنی نرم + یه آفتاب گرم و ملایم + جایی که هیچ بنی بشری اونجا نباشه…

دلم می‌خواد یک ماه تمام از کره‌ى زمین دور بشم…

برم یه جای دور… خیلی دور … یه جای نامعلوم… یه بهشت گمشده…

جاییکه آسمون همیشه نیلی باشه…دریا همیشه آروم… جاییکه با یک تنفس عمیق آدم احساس کنه داره پرواز می‌کنه…

از دود و گرما و شلوغی و ترافیک و سر و صدا و دروغ و عصبانیت و چه کنم و چی می‌شه و هزار و یک معضل و مسئله‌ى لاینحل خبری نباشه.

حالا به کدوم بنگاه باید مراجعه کنم؟؟؟!!!…

در دریای زندگی

باخدا بودن بهتر از ناخدا بودن است…

(رادیو جوان، برنامه آلاچیق)

Persepolis (2007)

امروز، “پرسپولیس”، این فیلم انیمیشن فوق‌العاده رو دیدم. واقعاً عالی بود. کلی لذت بردم. اونقدر صمیمی و ساده و ملموس حوادث رو نقل می‌کرد که واقعاً‌ به دل آدم می‌نشست و حتی لحظه‌هایی آدم در دنیای دخترک داستان غرق می‌شد. داستانی که در نقاط مختلف گاهی خنده‌دار، گاهی ناراحت‌کننده و دردناک، گاهی بی‌معنا و پرابهام، به قشنگی دنیایی رو تصویر می‌کنه که آدم رو به دنبال خودش می‌کشه. حوادث فیلم از دید شخصیت اصلی، دختری به نام مرجان ساتراپی (هم اسم خود نویسنده) از وقایع دوره‌‌ای حدوداً بیست ساله صحبت می‌کنه که کودکی تا جوانی‌اش رو در بر می‌گیره: دختربچه‌ای 5 ساله، نوجوانی در غربت، زنی متاهل در کشور خود…. در واقع شاید به نوعی یک زندگی‌نامه‌‌ی مستند باشه. یکی از زیباترین نکاتی که در فیلم هست، اینه که قضاوت به عهده‌ی تماشاگرهاست. هیچ عقیده یا مکتب یا مذهب خاصی تبلیغ نمی‌شه و همه چیز دیدگاهی کاملاً آزاد داره، تشخیص خوب و بد به عهده‌ی شماست. داستان جذاب، شخصیت‌های به یاد‌موندنی، سرعت قابل قبول در روند داستان همگی از نکات مثبت این انیمیشن 90 دقیقه‌ای بود. این فیلم جایزه‌های زیادی هم دریافت کرده و یا نامزد دریافتش شده که می‌تونی اینجا ببینین. به عنوان اولین فیلم مرجان ساتراپی و ونسان پارونو، دو نویسنده و کارگردان انیمیشن، از نظر من شاهکاره… اکیداً توصیه می‌کنم ببینین

بزرگ شد و بزرگ‌تر

کامل شد

کوچک شد و کوچک‌تر

.

.

امشب،

شبی بی ماه

عباس کیارستمی

1) امتحانات دانشگاه با موفقیت به پایان رسید… خدا رو شکر!

2) دوره‌های آموزش مدرس زبان نیز هم!! (امروز امتحان‌اش بود البته اگر بشه اسم‌اش رو امتحان گذاشت!‌بیشتر شبیه مصاحبه کاری بود! “کجا کار می‌کنین؟ چقدر سابقه دارین؟ چقدر حقوق می‌گیرین؟!!!!”)

3) یورو 2008 هم تموم شد. راستش از بچگی چیزی که منو جذب این مسابقات می‌کرد رنگ‌های قشنگ لباس‌های ورزشی و ابتکار طرفداران تیم‌ها بود در آرایش صورتشون یا استفاده از پلاکاردهای جالب و لباس‌های رنگارنگ! کلاً هیجان و شادی‌ای که در مسابقات فوتبال بین‌المللی هست حس خوبی به آدم منتقل می‌کنه.

4) تابستونِ من از امروز شروع شد! آخ جون!

پ.ن. پست “کشتی‌ها” صدمین پست وبلاگم بود. اصلاً‌ بعدش هر چی سعی کردم وبلاگ رو به روز کنم نمی‌شد!‌ شاید از خواص عدد صد بوده!! وبلاگم طلسم شده بود!!! آخه یکی از استادان عزیزمون می‌‌گفت صد، هزار و … اعداد نامبارکی هستن!‌ مصداق‌اش اینکه ما می‌گیم: “مگه صد دفعه بهت نگفتم این کارو نکن؟!” یا داستان هزار و یک شب، اون یک شب برای این اضافه شده که عدد هزار رو از بدیمنی در بیاره! بعله….!!