“در زمین هیچ عشقی نیست که به زمینت نزند…

آسمان را دریاب….”

من در سرزمينی زندگی ميکنم که دويدن حق کسانيست که نميرسند و رسيدن حق کسانيست که نميدوند.*دکتر.علی شريعتی*

Celui qui n’est plus ton ami ne l’a jamais été. – Aristote

کسی که دیگر دوست تو نیست هرگز دوستت نبوده است . ارسطو

یک مدت تصمیم گرفتم این وبلاگ رو کلاً پاک کنم.

نه به این خاطر که وقت نمی کنم به روزش کنم یا اینکه به اینترنت کمتر از گذشته دسترسی دارم … بیشتر به خاطر اینکه احساس کردم نوشته ها و احساسات آدم اینجوری به بازی گرفته می شه… و خیلی وقت ها دیگران به درک درستی از اونچه که منظور واقعی من هست نمی رسن… آدم هایی که گاه گاهی به اینجا سر می زنن یا  حتی کسانی که نوشته ها رو دنبال می کنن و بعضی وقت ها با یک کامنت از خودشون ردپایی محو تو وبلاگ جا می ذارن.

بعدش فکر کردم با پاک کردن این وبلاگ، قسمتی از زندگی و لحظاتی رو که برام ارزشمند و زیبا بوده و برای خلقشون زمان و انرژی گذاشتم رو هم پاک می کنم .

پس “هستم”… نه به پررنگی گذشته و نه کاملاً محو….

به انتظار تصویر تو

این دفتر خالی

تاچند

تا چند

ورق خواهد خورد؟

***

جریان باد را پذیرفتن

و عشق را

که خواهر مرگ است….. “شاملو”

در نهایت فقط با این جمله این پست رو تموم می کنم:

“گاهی کلماتی هستند که می گریند … و اشک هایی که حرف می زنند…”

هر روز

خورشید، ابر، آسمان

هر روز

گل، پرنده، پروانه

هر روز

کار، درس، تنفس

هر روز آدم ها، رنگ ها، خوب ها، بدها

هر روز زندگی…

و فردا

ابهامی شیرین…

گاز، کلاج، ترمز…گاز، کلاج، ترمز….گاز، کلاج، ترمز
ایست!!!
روزی نیست که من یک تصادف تو اتوبان یا تو شهر نبینم…
بابا به خدا ویراژ دادن و سبقت غیر مجاز و رانندگی مارپیچ و انحراف به چپ هنر نیست!!!!!! من نمی دونم چرا بعضی راننده ها فکر می کنن پشت ماشین رالی فرمول یک نشستن!!! باور کنین هیچ خط پایانی در کار نیست!!! در مقصد هم هیچ خبری از کاپ طلا و جایزه چند صد هزار دلاری نیست!!!! نهایتاً یا 10 دقیقه زودتر می رسین یا هرگز نمی رسین!!!!
من تو شهر بازی هم اینقدر هیجان و استرس بهم وارد نمی شه که وقتی می شینم تو تاکسی!!!!!

خدایا رانندگان محترم و خوش-دست فرمان را آرامشی عطا فرما!!!! آمین!!!!

عاشق که می شوند
قصه ها می بافند طولانی تر از هزار و یک شب
شیرین تر از داستان شیرین و فرهاد
خواستنی تر از هر چه خواستنی در دنیاست
ولی…حیف
حیف که زود همه چیز از یاد می رود…
حیف که فقط می توانیم خوب حرف بزنیم…

و این قصه همچنان مکرر است…

پ.ن. گاهی از یک نفر یک الهه و بت می سازی و اونقدر اونو پرستش می کنی و مثل پروانه دورش می گردی که بتواره به این توهم می رسه که اصلاً خداست!! اما دیر یا زود، هر بتی می شکنه…

خوبیه شکستن یک تکیه گاه توخالی اینه که “آدم می فهمه هیچ کس بی دلیل و چشمداشت تکیه گاه و مأمن و پناه نمی شه و تنها هر شخص می تونه به خودش اتکا کنه و بس”

به دنبال بهانه ای ساده برای ادامه…
به دنبال دلیلی منطقی برای درک برخوردهای بی منطق…
به دنبال آینه ای برای بازتاب حقیقت…
به دنبال خود و دیگری
در پس روزهای بی درنگ هفته…
در پی انسان
به دنبال کمال
در مسیر سرنوشت…
به پیش می روم

شده تا حالا بخوای یک عالمه حرف رو در قالب جملات محدود بیان کنی ولی اینقدر که واژه ها کم و ناچیز و بی احساسن کلاً از خیر حرف و حدیث بگذری و سکوت کنی…
اگر نشده، پس بدون دنیات محدود به همین 32 حرف الفباست…

* گاهی فکر می کنیم می تونیم دنیا رو عوض کنیم ولی همیشه احتمال اینکه دنیا ما رو عوض کنه بیشتره…

* اگر به کارت اعتماد داری، انجامش بده…

* در پذیرش هر حقیقت انکار ناپذیری ترس وجود داره…

پ.ن. اینها گزیده هایی از دیالوگ های تلویزیونی است…

چرا بعضی افراد فکر می کنن همه بهشون نظری سوء دارند؟؟؟؟

چرا بعضی افراد فکر می کنن خیلی متشخص و فهمیده اند و بقیه نمی فهمند؟؟؟؟

چرا بعضی ها فکر می کنن خون شون رنگین تر از بقیه است؟؟؟؟

چرا بعضی افراد در رابطه با سایرین همواره دچار سوء تفاهم اند؟؟؟؟

پ.ن. (1) امروز تو تاکسی برخوردی با یکی از همین افراد “متشخص نما” داشتم!!