بی گناه یا گناهکار…

سریال “بی گناهان” و “یوسف پیامبر” هم دیشب تموم شد… البته من که به طور کامل هیچکدوم رو ندیدم ولی دورادور هر دو رو دنبال می کردم. نکته ای که به نظرم در هر دو مشترک بود “رنج دائمی انسان” از یک طرف و “تاوان گناه دیگران رو پس دادن ” از طرف دیگه بود. شاید اغراق شده و بعضاً خیالی به نظر بیاد، ولی خوب که دقت می کنیم می بینیم که واقعاً خیلی وقت ها ما در دنیای واقعی خودمون و به دور از صحنه فبلم و سینما، به خاطر اشتباهات دیگران عذاب می کشیم.
در سریال “بی گناهان” همه به نوعی در یک عذاب روحی و فکری دائمی بودند که آدم با دیدنش اذیت می شد. البته از نظر من جزو معدود سریال های خوب سیما بود که البته هر شخصیت و بسیاری از دیالوگ هاش ارزش تامل بیشتری داره.
به طور کلی الان دارم به دنیای پر از اشتباه و البته کوتاهمون فکر می کنم….
در آخر با این جمله عرایضم رو تموم می کنم: “بلندی دنیا به کوتاهی عمر ماست…” (برگرفته از سریال بی گناهان)

پ.ن. (1 ) امروز از صبح خبرهای ناراحت کننده ی زیادی شنیدم که اولیش خبر درگذشت رضا سیدحسینی بود. “مترجم و پژوهشگر سرشناس و تاثيرگذار ادبيات ايران، پس از 60 سال جست‌وجو در دنياي شگفت‌انگيز متن، براي هميشه چشم‌هايش را بر كلمات بست و رفت.” در رشته ی ما ایشون یکی از نامدارترین و تاثیرگذارترین نویسندگان بودن. روحشون شاد.  یکی از آرزوهای من هم اینه که وقتی  مردم ، در نوشته هایی که از من به جا می مونه موندگار بشم…

پ.ن. (2) خبر دوم که هم لینک اش رو دیدم و هم صبح در روزنامه خوندم. “اعدام دل آرا”  بود. یک دختر هم سن و سال من به جرم قتل اعدام شد… خبر کوتاه و تکان دهنده بود. گناهکار یا بی گناه، یک همچین خبر تاسف باری باعث ناراحتی می شه… وقتی این خبر رو شنیدم فقط با خودم زمزمه می کردم :  “تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته…جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخت خوشبخته/ جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت…بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت/ جهانی رو تصور کن پر از لبخند و آزادی…لبالب از گل و بوسه پر از تکرار آبادی”

پ.ن. (3) من چون مستقیم نمی تونم وارد وبلاگم بشم، مجبورم از یک راه فرعی استفاده کنم. که متاسفانه با این روش نه می تونم عکس آپلود کنم و نه لینک ها رو در پست بذارم. پس تا اطلاع ثانوی این وبلاگ از جلوه های بصری خالی خواهد بود!!