روز و شب بچه‌ها!

امروز تو مترو دو تا دختر بچه‌ى کوچولو کنار مادراشون منتظر بودن تا قطار به ایستگاه برسه و پیاده بشن. قبل از ایستگاه یک تونل نسبتاً طولانی بود.

یکی از بچه‌ها به مادرش گفت:-”مامان مگه شب شده؟”

مادر گفت:”نه عزیزم! اینجا تونله! برای همین تاریکه! وگرنه الان هنوز روز ِ”

اون یکی بچه هم به تقلید عیناً از مادرش پرسید: +” مامان مگه شب شده!”

مادر کوچولوی دومی سرگرم تلفنش بود و جوابش رو نداد…

کوچولوی اولی که جواب سؤالش رو گرفته بود رو کرد به کوچولوی دومی و گفت – “الان روزِ”

دومی برای اینکه کوتاه نیاد، شروع کرد به تکرار اینکه:” نه خیرم!‌شبه! تاریکه!”

- “نه!! شب نیست!! روز ِ!”

+‌” نه شب ِ!”

-” اصلاً‌هم روزه!”

+ “نه خیر روز ِ!!!!!!!!!!!!!!!”

از اینجا دیگه تو تاشون یک حرف می‌زدن ولی خودشون متوجه نبودن! با هم سر لج افتاده بودن یکی این می‌گفت یکی اون!!!

تا آخر سر اونی که متوجه شرایط بود رفت چسبید به مامانش و بهش گفت “اصلاً‌من دیگه با این روز نیستم!!!!!!”

من مرده بودم از خنده!!!! … می‌خواست بگه “دوست” نیستم! ‌اینقدر که کلمه‌ى “روز” رو تکرار کرده بود اشتباه کرد!

گفت:” خوب دیگه با تو دوست نیستم!!!”

خلاصه قطار که از تونل رفت بیرون، پیروز میدان گفت:‌” دیدی درست گفتم! نگاه کن! روز ِِ !!!”

اون یکی هم گفت: +”خوب باشه! ولی حالا با من دوست هستی؟!‌من که با تو دوستم!”

اون یکی هم گفت:” خوب حالا که دیدی روز ِ! باشه! من هم با تو دوستم!!”

گرچه دوستی کوتاهی بود. ولی ساده و قشنگ بود…….