نامه‌ای از یک دوست

آه پانته‌آ … الهه‌ی شنوای من

گوش بسپار! می‌شنوی؟ آوای شمارش معکوس بانگ زنگ انزجار می‌آید. پرده‌ی مشبک گوشم مأنوس این انکرالاصوات تکرار است.

حتی در وقت سکون و سکوت، به نشان ایمان به بخت بدبخت و انتظار، سمعکی می‌نهم تا پی به وضوح صدای خش‌خش تلقین و حادثه برم.

باز باید گریست … دوباره باید گریست … چند باره باید گریست؟

باز مستور سیطره‌ی سطرم. می‌خواهم خوانا بگویم و باله‌ی نستعلیق را زینت خط ورق بنمایم. دردا، ز حس تفقّد قلب قلم، که در خور حال من شکسته دل، شکسته نستعلیق می‌گرید.

این روزها می‌گذرد و البسه‌ی عنف دوشیزه‌ی دفتر، بدست و حکم اذهان زانی به کنار می‌روند. تنها سیاهی خط ‌مشی است که می‌ماند.

می‌دانم بدم. می‌دانم زشتم. ولی زنده بگورم نه بوف کور.

ذغال ذهن و دیدگان خویش، محصول انتظار اتمام طبخ در کوره‌‌ی دور جبّار است.

“خرده بر این سیر در ماندن خطاست”

ب.ب.

28/6/1385

ساعت 20:25′

پ.ن. این متن رو یکی از دوستان در 28 شهریور سال 85 برای من نوشته بود، بدون کم و کاست گذاشتم‌اش اینجا. البته می‌خواستم 28 شهریور در وبلاگم بذارمش ولی متاسفانه نشد. الان دو سال از اون روز می‌گذره. داشتم فکر می‌کردم چقدر سریع گذشت…. این طرز نوشتن‌اش رو دوست داشتم ، کلاً قلم زیبایی داشت… داشتم تقویم سال 85 رو ورق می‌زدم که به این نامه رسیدم،