عجب روز پر حادثه‌ای

امروز مادرم از سفر یک هفته‌ای که رفته بودن، برگشتن. چقدر خوووووب! بار مسئولیت از شانه‌های من برداشته شد! البته مسئولیت یک طرف، دلتنگی طرف دیگه… به هرحال یک عالمه خوشحالی کردم!

بعد از ظهر، ساعت 5، برای ثبت نام در کلاس مکاتبات تجاری به یک موسسه رفتم که امتحان تعیین سطح زبان داشت! برگه‌‌ام رو اولین نفر دادم و تا حدود زیادی راضی بودم (من نمی‌دونم آخه امتحان زبان هم فکر کردن داره! یا معنی کلمه رو بلدی یا بلد نیستی دیگه! به چی فکر می‌کنی؟!‌ فرمول پرتاب موشک که نمی‌خواین بنویسین!!!).

پس از مدت‌های مدید دوری از وسایل حمل و نقل عمومی، بالاخره با مترو به محل موسسه رفتم. چشمتون روز بد نبینه. مترو 15 دقیقه دیر اومد، روی سکو شلوغ و پلوغ! مترو که ایستاد مردم با دست و پا و سر سوار شدن! از قضا، یک خانم اعصاب خرابی هم جزو آخرین نفرها سوار شد! با زور پرید تو! هنوز از گرد راه نرسیده شروع کرد به داد و بیداد و ناسزا به خانمی که جلوش بود! بنده‌ى خدا بی‌تقصیر کلی حرف نا مربوط شنید. آخه من نمی‌دونم اون کسانی که مشکل سازگاری با محیط رو دارن چرا رو اعصاب بقیه خط می‌کشن!!! خوب عزیز من سوار نشو! برو با تاکسی، اتوبوس، آژانس!! حالا ول‌کن ماجرا هم نبود. هر ایستگاه به یکی بند می‌کرد!‌که چرا هل می‌دی! چرا پا گذاشتی رو کفشم! چرا عین آدم وای نمیسن؟!! …!…!…! واقعاً “می بخور منبر بسوزان ” ولی جان هر کسی که دوست داری “مردم آزاری نکن”! :-/

حالا از مترو که پا گذاشتم تو خیابون، یکهو شتررررق! یک موتور سیکلت پخش زمین شد!‌دنبال علت حادثه، دیدم یک مسافر می‌خواسته از تاکسی پیاده بشه، در رو که باز کرده موتور گرومپی خورده به در و پخش زمین شده. بیشتر نگران دختر کوچولویی شدم که جلوی موتور بود. خدا رو شکر آسیب جدی ندید بیشتر ترسیده بود. ولی به جرأت می‌تونم بگم 90٪حوادث رانندگی به خاطر عجول بودن ما ایرانی‌هاست! از لابه‌لای ماشین‌ها (به قول اهل فن: حرکت مارپیچ!) و سبقت‌های غیرمجاز به زور و با چنگ و دندون می‌خوایم چند دقیقه زودتر برسیم!!! یک توصیه: در تهران بزرگ یا هر جای دیگه‌ى دنیا، اگر می‌خواین به موقع برسین همیشه زودتر از خونه حرکت کنین! نه اینکه دیر حرکت کنین و انتظار داشته باشین مثل “فولکس پرنده” (یکی از فیلم‌های محبوب دوران کودکی من ) زود هم برسین!