هر شور وشری که در جهان است

هر شور وشری که در جهان است

زان غمزه‌ی مست دلستان است

گفتم لب اوست جان، خرد گفت

جان چیست مگو چه جای جان است

وصفش چه کنی که هرچه گویی

گویند مگو که بیش از آن است…

در عشق فنا و محو و مستی

سرمایه‌ی عمر جاودان است…

ای ساقی بزم ما سبک‌خیز

می‌ده که سرم ز می گران است

در جام جهان نمای ما ریز

آن باده که کیمیای جان است

ای مطرب ساده ساز بنواز

کامشب شب بزم عاشقان است

از رفته و نامده چه گویم

چون حاصل عمرم این زمان است

ما را سر بودن جهان نیست

ما را سر یار مهربان است… (عطار)

پ.ن. به مناسبت سالروز بزرگداشت عطار نیشابوری