پناه اين دست‌های خسته كجاست؟

 

اينقدرعكس يانگوم و ساير هنرپيشه‌ها و خواننده‌ها در اين سو و آن سوي وب هست كه شايد با ديدن اين عكس‌ها متعجب بشين … ولي همونطوري كه هميشه اعتقاد داشته و دارم، بايد كمي هم فراتر از سطح موضوعات كادو پيچي شده‌ي هر روزه پيش رفت و ناديده‌ها رو به نمايش گذاشت. شايد اون عكسي كه نه ظاهر زيبا و نه سيل موهاي خروشان داره، در دلش يك دنيا حرف گفته و نگفته جمع شده باشه كه ارزش تفكر و تأمل رو داره…

. صداي چكش و كلنگ … در سرم مي‌پيچد، اما اين صداي شوق كار كردن نيست. شبيه صداي ناله است. ناله چه كسي؟ شايد ناله همان كارگر‌ي كه در آرزوهاي خود غرق شده … (ادامه اين مطلب رو از زبان ِ يك دوست نويسنده بخونيد كه زحمت عكس‌ها و متن اين پست رو ايشون كشيدن: )

 

انبوه کار ساعات روز را مي بلعيد و تيشه ايي فولادين از عضلاتش تمام تواني را که لازم داشت مي مکيد. به سختي کار مي کرد و عادت به سکوت داشت اگر مرتکب اشتباهي مي شد جريمه ايي سنگين انتظارش را مي کشيد اما در رويايش مانند ديگران زندگي مي کرد و آنچه نياز يک جوان بود را انجام مي داد. احساساتش خاموش و مزدش در قبال کاري که انجام مي داد بسيار ناچيز بود. دشواري کار ظاهرش را در هم شکسته بود. گاهي فکر مي کرد به او فرصتي برابر با ديگران داده نشده است، به نقطه اي خيره مي شد و بعد از لحظه ايي کارش را ادامه مي داد.

در پايان روز خسته و بي رمق به سمت خانه محقرش مي رفت. پايش توان حرکت نداشت. روزي از عمرش گذشته بود بي آنکه خاطره ايي از آن براي خود به يادگار گذاشته باشد. مي انديشيد که بزرگترين آرزويش برخورداري از حداقل رفاه است. چشمانش کم سو، روحش خسته و دلش اميدوار بود.

 

“خدايا دل سرد سيرم را همنشين خورشيد های نا مكشوف كن ، چشمهايم را به سفری بی زوال ببر ، به دستهايم عدالت را بياموز و به پاهايم صبر بده تا بی كفشی را تاب بياورند“…..

نويسنده: “فرزند پاييز” … و البته عكس‌ها هم هنر ايشون بود.